آخرین بروز رسانی در مارس 4, 2024 توسط علی رستگار
در یک تحول غیرمنتظره و در میانهی تنشهای فزاینده در نوار غزه، ارتش اسرائیل شاهد استعفای تعدادی از مقامات بلندپایهی نظامی خود بود. این استعفاها نشاندهندهی نارضایتی و بحران درونی در میان نیروهای نظامی اسرائیل است که با چالشهای جدی در مدیریت درگیریها و امور عملیاتی روبرو هستند.
علل و زمینههای استعفاهای اخیر
- نارضایتی از مدیریت عملیات: گزارشها حاکی از آن است که این استعفاها عمدتاً به دلیل نارضایتی از نحوهی اجرای عملیات نظامی و مدیریت درگیریها صورت گرفته است. افسران و مقامات ارشد نظامی احساس میکنند که استراتژیهای پیادهشده در میدان نبرد به اندازهی کافی مؤثر نیست و از کیفیت لازم برخوردار نمیباشد.
- تفاوتهای دیدگاه بین نظامیان و سیاستمداران: اختلافات عمیق بین بخش سیاسی و نظامی اسرائیل در خصوص رویکردهای به کار گرفته شده برای مدیریت جنگ غزه و برنامهریزیهای مرحلهی پساجنگ، به عنوان یکی دیگر از عوامل اصلی این استعفاها گزارش شده است.

پیامدهای استعفاهای گسترده برای ارتش اسرائیل
- آشفتگی در بدنهی نظامی: این دستهجمعی از استعفاها، وضعیت آشفتهای را در سرویس اطلاعرسانی ارتش و در بدنهی نظامی به وجود آورده و تأثیرات منفی بر روحیهی نیروهای مسلح گذاشته است.
- بازتاب رسانهای و تأثیر بر افکار عمومی: گزارشهای رسانهای پیرامون این استعفاها و دلایل آنها، باعث شده است تا توجه بیشتری به مسائل درونی و چالشهای پیش روی ارتش اسرائیل جلب شود. این امر ممکن است بر دیدگاه افکار عمومی نسبت به توانایی و کارآمدی ارتش در مدیریت بحرانها تأثیرگذار باشد.
چشمانداز آینده و چالشهای پیشرو
در حالی که استعفای افسران بلندپایه میتواند نشانهای از بحران درونی در ارتش اسرائیل باشد، این وضعیت همچنین فرصتی برای بازنگری و اصلاح رویکردهای عملیاتی و تقویت هماهنگی بین بخشهای نظامی و سیاسی فراهم میآورد. برای عبور از این بحران و بازگرداندن ثبات به نیروهای مسلح، ارتش اسرائیل باید به ارزیابی دقیق از علل این استعفاها پرداخته و راهحلهایی برای رفع نگرانیها و بهبود شرایط فعلی ارائه دهد.
اخبار روز را در مجله خبری تحلیلی تدبیرگران دنبال کنید

**علی رستگار**
تحلیلگر ارشد اقتصاد سیاسی
علی رستگار پژوهشگر و تحلیلگر حوزه اقتصاد سیاسی با بیش از شانزده سال تجربه تخصصی در تحلیل سیاستهای اقتصادی، بررسی تحولات بینالمللی و مطالعات توسعه است. تمرکز اصلی وی بر تحلیل تعاملات سیاست و اقتصاد، بررسی سیاستهای پولی و مالی ایران و مطالعه تجارب توسعه در کشورهای نوظهور میباشد.
**تحصیلات**
وی دارای مدرک دکتری اقتصاد از دانشگاه علامه طباطبایی و کارشناسی ارشد اقتصاد سیاسی از دانشگاه تهران است. پایاننامه دکتری وی با موضوع «تحلیل نهادی سیاستهای توسعه در اقتصاد ایران» مورد تقدیر انجمن اقتصاددانان ایران قرار گرفته است. همچنین دورههای تخصصی اقتصادسنجی پیشرفته، تحلیل دادههای کلان و آیندهپژوهی اقتصادی را در مراکز معتبر بینالمللی گذرانده است.
**سوابق حرفهای**
رستگار فعالیت حرفهای خود را از اواسط دهه هشتاد به عنوان پژوهشگر در یک مؤسسه مطالعات اقتصادی آغاز کرد. با گسترش فعالیتهای پژوهشی خود، موفق به تولید دهها گزارش سیاستی برای نهادهای دولتی و خصوصی شده است. همکاری با مرکز پژوهشهای مجلس، ارائه مشاوره به چندین وزارتخانه و مشارکت در تدوین برنامههای توسعه از جمله سوابق اجرایی وی است.
وی از سال ۱۳۹۶ به تیم تحلیلی مجله تدبیرگران پیوسته و اکنون به عنوان تحلیلگر ارشد اقتصاد سیاسی در این رسانه فعالیت میکند. در این مدت، تحلیلهای عمیق و مبتنی بر دادههای وی درباره تحولات اقتصادی ایران و جهان، همواره مورد توجه جامعه اقتصادی و تصمیمسازان کشور قرار گرفته است. چندین گزارش تحلیلی وی مبنای تصمیمات مهم اقتصادی قرار گرفته است.
**تخصصها و حوزههای کاری**
تخصص اصلی رستگار در تحلیل سیاستهای پولی و مالی، بررسی برنامههای توسعه، مطالعات اقتصاد نهادی و تحلیل اقتصاد سیاسی تحولات داخلی و بینالمللی است. وی همچنین در زمینه اقتصادسنجی، تحلیل دادههای اقتصادی، آیندهپژوهی اقتصادی و مشاوره سیاستی تجربه قابل توجهی دارد.
**روششناسی تحلیلی**
رویکرد رستگار در تحلیل اقتصادی مبتنی بر روشهای کمی و اقتصادسنجی، ترکیب شده با تحلیل نهادی و تاریخی است. وی همواره بر پایبندی به دادههای معتبر، مستندسازی کامل ادعاها و پرهیز از تحلیلهای شتابزده تأکید دارد. در نوشتههای خود، مفاهیم پیچیده اقتصادی را به زبانی قابل فهم برای مخاطب غیرمتخصص توضیح میدهد، بدون اینکه از عمق تحلیلی بکاهد.
**عضویت در نهادهای تخصصی**
وی عضو پیوسته انجمن اقتصاددانان ایران و عضو وابسته انجمن اقتصاد نهادی جهان است. همچنین در هیئت تحریریه دو فصلنامه علمی-پژوهشی در حوزه اقتصاد حضور دارد و به عنوان داور تخصصی چندین نشریه علمی فعالیت میکند.
**تألیفات و آثار**
رستگار نویسنده دو کتاب در حوزه اقتصاد سیاسی و بیش از چهل مقاله علمی-پژوهشی است. کتاب «نهادها و توسعه در ایران» (انتشارات نی، ۱۴۰۰) از آثار شاخص وی محسوب میشود که در جمع نامزدهای کتاب سال اقتصاد قرار گرفت. همچنین دهها گزارش سیاستی و یادداشت تحلیلی از وی در مجلات معتبر منتشر شده است.