آخرین بروز رسانی در ژانویه 4, 2026 توسط علی رستگار
نیویورک، ایالات متحده – در پی تحولات اخیر و گزارشها مبنی بر حمله نظامی ایالات متحده به خاک ونزوئلا و بازداشت رئیسجمهور این کشور، شهردار جدید نیویورک، زهرا ممدانی، این اقدامات را به شدت محکوم کرده و آنها را نقض صریح قوانین فدرال و بینالمللی خواند. این موضعگیری قاطع از سوی یکی از مقامات ارشد شهری آمریکا، ابعاد تازهای به بحثها پیرامون حمله آمریکا به ونزوئلا بخشیده است.
شهردار نیویورک: حمله به ونزوئلا اقدامی جنگی و نقض آشکار قوانین بینالمللی است
زهرا ممدانی، که اخیراً مراسم تحلیف خود را به عنوان شهردار نیویورک برگزار کرده بود، در پیامی قاطع در شبکه اجتماعی ایکس (توئیتر سابق) به تجاوز نظامی اخیر آمریکا به ونزوئلا واکنش نشان داد. وی این حمله را به عنوان "یک اقدام جنگی و نقض آشکار قوانین فدرال و بینالمللی" محکوم کرد. این اظهارات در حالی صورت میگیرد که معمولاً مقامات محلی در ایالات متحده از اظهارنظر مستقیم در خصوص سیاست خارجی کشورشان خودداری میکنند، مگر اینکه تأثیر مستقیمی بر شهروندان آنها داشته باشد.
ممدانی با تأکید بر استقلال ملی ونزوئلا، استدلال کرد که این عملیات نظامی تلاشی آشکار برای تغییر حکومت در یک کشور مستقل است و پیامدهای گستردهای برای افراد بیشماری خواهد داشت. از جمله گروههایی که به شدت تحت تأثیر این تحولات قرار میگیرند، دهها هزار شهروند ونزوئلایی ساکن شهر نیویورک هستند که آینده و وضعیت مهاجرتی آنها با هرگونه تغییر رژیم یا بیثباتی در کشورشان به خطر میافتد.
مهمترین نکات اظهارات شهردار نیویورک عبارتند از:
محکومیت صریح "حمله یکجانبه به یک ملت مستقل".
توصیف این اقدام به عنوان "عملی جنگی و نقض قوانین فدرال و بینالمللی".
تأکید بر اینکه این عملیات "تلاشی آشکار برای تغییر حکومت" است.
هشدار درباره پیامدهای گسترده و نامطلوب این اقدام، به ویژه برای جامعه ونزوئلایی در نیویورک.
ابعاد حقوقی و انسانی تجاوز آمریکا به ونزوئلا
حمله آمریکا به ونزوئلا، از منظر حقوق بینالملل، میتواند به عنوان نقض اصول حاکمیت ملی و عدم مداخله در امور داخلی کشورها تلقی شود که از ارکان اصلی منشور سازمان ملل متحد است. این اصول، چارچوب روابط صلحآمیز میان ملتها را تشکیل میدهند و هرگونه اقدام نظامی بدون مجوز شورای امنیت یا دفاع از خود، معمولاً با محکومیت جامعه بینالمللی روبرو میشود. محکومیت شهردار نیویورک نیز از همین منظر حقوقی ریشه میگیرد و به مشروعیت بینالمللی چنین اقداماتی خدشه وارد میکند.
علاوه بر جنبههای حقوقی، پیامدهای انسانی این تجاوز نیز قابل تأمل است. ناآرامیها و بیثباتی در ونزوئلا میتواند منجر به موج جدیدی از مهاجرت و افزایش تعداد پناهجویان ونزوئلایی در سراسر جهان، از جمله ایالات متحده، شود. برای جامعه بزرگ ونزوئلایی مقیم نیویورک، این تحولات نه تنها نگرانیهای عمیقی درباره سرنوشت خانواده و دوستانشان در کشور مادری ایجاد میکند، بلکه وضعیت قانونی و اجتماعی آنها را نیز تحت الشعاع قرار میدهد و میتواند منجر به فشارهای روانی و اجتماعی بیشتری شود.
شکاف در سیاست داخلی آمریکا بر سر حمله به ونزوئلا
موضعگیری شهردار نیویورک در محکومیت حمله آمریکا به ونزوئلا، نشاندهنده شکافی عمیق در دیدگاههای سیاسی درون ایالات متحده است. در حالی که دولت فدرال ممکن است چنین عملیاتی را در راستای منافع ملی یا اهداف استراتژیک خود توجیه کند، مقامات محلی و برخی جریانات سیاسی داخلی میتوانند آن را به چالش بکشند. این اختلاف نظر، به ویژه در شهری مانند نیویورک با جمعیت متنوع و حضور پررنگ فعالان حقوق بشر و جوامع مهاجر، میتواند به فشار فزایندهای بر دولت مرکزی منجر شود.
این اقدام شهردار ممدانی میتواند بازتابدهنده تمایل رو به رشد برخی سیاستمداران آمریکایی باشد که خواستار بازنگری در رویکردهای مداخلهگرایانه در سیاست خارجی و تأکید بیشتر بر راهکارهای دیپلماتیک و رعایت حقوق بینالملل هستند. چنین موضعگیریهایی، هرچند از سوی یک مقام شهری، میتواند به گفتمان ملی درباره اصول اخلاقی و حقوقی سیاست خارجی آمریکا دامن بزند و بر افکار عمومی داخلی و خارجی تأثیرگذار باشد.
مطالب مرتبط
- فرآیند استیضاح شهردار لوندویل رسماً آغاز شد: شورای شهر خواستار پاسخگویی فوری شد
- ائتلاف سعودی از تشدید تنش با امارات بر سر انتقال تجهیزات نظامی به پایگاه الریان یمن خبر داد
- سودان موضع خود را روشن کرد: هیچ پایگاه نظامی خارجی در سواحل استراتژیک دریای سرخ احداث نمیشود
- با ورود محموله تسلیحاتی امارات به حضرموت، تنش ریاض و ابوظبی در یمن وارد فاز جدیدی شد
**علی رستگار**
تحلیلگر ارشد اقتصاد سیاسی
علی رستگار پژوهشگر و تحلیلگر حوزه اقتصاد سیاسی با بیش از شانزده سال تجربه تخصصی در تحلیل سیاستهای اقتصادی، بررسی تحولات بینالمللی و مطالعات توسعه است. تمرکز اصلی وی بر تحلیل تعاملات سیاست و اقتصاد، بررسی سیاستهای پولی و مالی ایران و مطالعه تجارب توسعه در کشورهای نوظهور میباشد.
**تحصیلات**
وی دارای مدرک دکتری اقتصاد از دانشگاه علامه طباطبایی و کارشناسی ارشد اقتصاد سیاسی از دانشگاه تهران است. پایاننامه دکتری وی با موضوع «تحلیل نهادی سیاستهای توسعه در اقتصاد ایران» مورد تقدیر انجمن اقتصاددانان ایران قرار گرفته است. همچنین دورههای تخصصی اقتصادسنجی پیشرفته، تحلیل دادههای کلان و آیندهپژوهی اقتصادی را در مراکز معتبر بینالمللی گذرانده است.
**سوابق حرفهای**
رستگار فعالیت حرفهای خود را از اواسط دهه هشتاد به عنوان پژوهشگر در یک مؤسسه مطالعات اقتصادی آغاز کرد. با گسترش فعالیتهای پژوهشی خود، موفق به تولید دهها گزارش سیاستی برای نهادهای دولتی و خصوصی شده است. همکاری با مرکز پژوهشهای مجلس، ارائه مشاوره به چندین وزارتخانه و مشارکت در تدوین برنامههای توسعه از جمله سوابق اجرایی وی است.
وی از سال ۱۳۹۶ به تیم تحلیلی مجله تدبیرگران پیوسته و اکنون به عنوان تحلیلگر ارشد اقتصاد سیاسی در این رسانه فعالیت میکند. در این مدت، تحلیلهای عمیق و مبتنی بر دادههای وی درباره تحولات اقتصادی ایران و جهان، همواره مورد توجه جامعه اقتصادی و تصمیمسازان کشور قرار گرفته است. چندین گزارش تحلیلی وی مبنای تصمیمات مهم اقتصادی قرار گرفته است.
**تخصصها و حوزههای کاری**
تخصص اصلی رستگار در تحلیل سیاستهای پولی و مالی، بررسی برنامههای توسعه، مطالعات اقتصاد نهادی و تحلیل اقتصاد سیاسی تحولات داخلی و بینالمللی است. وی همچنین در زمینه اقتصادسنجی، تحلیل دادههای اقتصادی، آیندهپژوهی اقتصادی و مشاوره سیاستی تجربه قابل توجهی دارد.
**روششناسی تحلیلی**
رویکرد رستگار در تحلیل اقتصادی مبتنی بر روشهای کمی و اقتصادسنجی، ترکیب شده با تحلیل نهادی و تاریخی است. وی همواره بر پایبندی به دادههای معتبر، مستندسازی کامل ادعاها و پرهیز از تحلیلهای شتابزده تأکید دارد. در نوشتههای خود، مفاهیم پیچیده اقتصادی را به زبانی قابل فهم برای مخاطب غیرمتخصص توضیح میدهد، بدون اینکه از عمق تحلیلی بکاهد.
**عضویت در نهادهای تخصصی**
وی عضو پیوسته انجمن اقتصاددانان ایران و عضو وابسته انجمن اقتصاد نهادی جهان است. همچنین در هیئت تحریریه دو فصلنامه علمی-پژوهشی در حوزه اقتصاد حضور دارد و به عنوان داور تخصصی چندین نشریه علمی فعالیت میکند.
**تألیفات و آثار**
رستگار نویسنده دو کتاب در حوزه اقتصاد سیاسی و بیش از چهل مقاله علمی-پژوهشی است. کتاب «نهادها و توسعه در ایران» (انتشارات نی، ۱۴۰۰) از آثار شاخص وی محسوب میشود که در جمع نامزدهای کتاب سال اقتصاد قرار گرفت. همچنین دهها گزارش سیاستی و یادداشت تحلیلی از وی در مجلات معتبر منتشر شده است.